با شنیدن عبارت «بروز خشونت در یک گروه»، ممکن است در نخستین لحظه، «برخورد فیزیکی» در ذهن تداعی شود. اگر چه قطعاً برخورد فیزیکی، مصداقی از خشونت محسوب می‌شود، اما تنها شکل بروز خشونت نیست. ضمن اینکه باید به خاطر داشته باشیم که خشونت و رفتار تهاجمی، مفهومی «سیاه و سفید» نیست: اینکه بگوییم فلان شخص کاملاً رفتار تهاجمی دارد، یا فلان نوشته اصلاً لحن خشن و تهاجمی ندارد.

الگوهای ارتباطی تهاجمی، یک طیف را تشکیل می‌دهند. هر نوع موضع‌گیری، هر برخورد کلامی یا غیرکلامی، هر جمله از یک مکالمه، می‌تواند ارتباط را به سمت خشونت و رفتارهای تهاجمی بیشتر، یا به سمت کاهش خشونت و رفتارهای غیر تهاجمی، سوق دهد.

در اینجا به صورت مختصر به یکی از طبقه‌بندی‌های ساده اما کاربردی، درباره «الگوهای رفتار تهاجمی و خشونت» می‌پردازیم. شاید با مرور آنها، بتوانیم بیشتر از پیش، مصداق‌های رفتارهای خشن را در برخورد خود با اطرافیانمان جستجو کرده و آنها را دوباره ارزیابی کنیم.